"Give me Your eyes for just one second
Give me Your eyes so I can see
Everything that I keep missing
Give me Your love for humanity
Give me Your arms for the broken hearted
Ones that are far beyond my reach.
Give me Your heart for the ones forgotten
Give me Your eyes so I can see"
In een ouder bericht schreef ik over een dakloze man in het station van Brussel-Noord. Bij deze man was het heel duidelijk wat hij wilde, het was heel duidelijk wat zijn noden waren. Het was heel simpel om iets te doen voor hem, hij heeft niet veel nodig om gelukkig te zijn. Zelfs met onze menselijke ogen zien we de strijd van deze man en toch doen we(of moet ik "ik" zeggen?) er niets of weinig aan.
Toch durven we als mensen nog aan God om Zijn ogen te vragen. Met andere woorden: we willen ogen die meer zien en anders kijken. Ogen die alles zien, niet enkel de duidelijk zichtbare strijd van een dakloze man in Brussel. Maar ook de verborgen strijd in ieder van ons waar we zelf dagelijks mee worstelen, maar die desondanks voor het overgrote deel van onze medemens onzichtbaar is.
En dan durf ik mezelf wel eens de vraag te stellen, "hoe durf je?" of met verwijten naar mezelf te gooien als "schijnheilige" of "lafaard". Want hoewel we/ik het lef hebben om aan God Zijn ogen, Zijn kijk op de wereld te vragen zijn we zelf meestal te laf om onze eigen ogen te gebruiken.
Het gaat er volgens mij in de eerste plaats dan ook niet om dat ons hart breekt voor dingen of dat we door Gods ogen gaan kijken. In een verder stadium is dat wel belangrijk maar in de eerste plaats is het volgens mij veel belangrijker dat we God om Zijn armen voor de gebrokenen van hart vragen, dat we om Zijn liefde voor de vergetenen bidden. Kortom, we moeten stappen ondernemen. We moeten groeien in bewogenheid met onze medemens want pas dan heeft het zin om Zijn ogen te vragen omdat we pas DAN in staat zijn om er werkelijk iets mee te kunnen aanvangen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
lieve Becky, ik vind jouw blog heel mooi maar niet haalbaar in dit leven. We zouden het niet aankunnen om te zien met ZIJN ogen. Soms is het ons nog te veel om de noden van anderen te zien (zoals je ook schrijft). Als je plots met ZIJN ogen alles zou zien, wat hij ziet, ook van onszelf, dan denk ik dat het voor ons niet leefbaar is. Daarom heeft hij ons ook andere ogen gegeven. (en die van mij zijn dan nog serieus bijziend ;o) ik denk eigenlijk dat dit ook wel een reden zal hebben. Juist omdat ik zelf een heel gevoelig iemand ben die enorm kan geraakt worden door anderen en het leed en de pijn en de node van anderen, heeft HIJ mij waarschijnlijk beschermt en mij minder goede ogen gegeven maar dit ter zijde). Wat ik vooral heel mooi vindt, aan je blog, is je hart dat spreekt doorheen je tekst. Je hart die vol is van Gods liefde en dat je die liefde zo graag wil doorgeven aan anderen en daarvoor zelfs Gods hulp en attributen wilt gebruiken (Zijn ogen, zijn armen,...). Laat niemand of niets die stroom van liefde van je afnemen. Laat jou gebruiken als aarden vat waarin Gods liefde doorschijnt ! lieve groetjes, Ann
BeantwoordenVerwijderenHm, dat is wel een beetje wat ik wilde zeggen. We zien met onze eigen ogen vaak al zoveel dat we geen reden hebben om God om Zijn ogen te vragen.
BeantwoordenVerwijderenWe kunnen Hem beter om Zijn liefde voor de mensheid vragen, voor de mensen die door iedereen vergeten zijn of om Zijn armen, voor de gebrokenen van hart of de mensen die ver buiten ons eigen wereldje zijn.
Ik denk net dat het probleem niet is dat we de dingen niet zien maar dat we er vaak zo weinig aan doen. Van daar dus, niet dat ik een onrealistisch plaatje wil ophangen, ik wil mensen eerder uitdagen om God om die liefde, die armen te gaan vragen…
& bedankt voor je bemoediging :-)