"Break my heart for what breaks Yours
Everything I am for Your kingdom's cause
As I walk from earth into eternity"
Je kan het dan wel zingen, maar wil je het ook echt? En eens het gebroken is, wat moet je er dan mee doen? Er tijd laten overgaan, zoals met een stukgelopen relatie of...?
Ik ging met de trein naar Leuven maar ik had vertraging met als gevolg dat ik 20 minuten op een bankje moest zitten in station van Brussel-Noord. In de verte zie ik een man - met een versleten kaartje aan z’n jas gespeld en in z’n hand van die kranten die dakloze mensen verkopen- aankomen. Mijn hart gaat sneller kloppen en mijn brein begint zich te keren… wat moet ik doen wanneer die man hier zo meteen voor mij staat? Ik kijk wat andere mensen doen en wanneer hij dichterbij komt merk ik dat de meeste andere reizigers zelfs niet van hun spiegeltje of GSM-schermpje opkijken. Ik besluit om gewoon vriendelijk tegen die man te zijn.
En daar is hij dan, ik kijk op en wanneer hij vraagt of ik een krant wilt kopen zeg ik vriendelijk nee. Hij merkt mijn vriendelijkheid op en vraagt iets in het Frans waar ik door het lawaai van vertrekkende treinen niet veel van versta. Ondertussen staat hij al zeker vijf seconden voor mij en de mensen rondom mij op het bankje bekijken me al raar. Dat verbetert er niet op wanneer ik hem vraag of hij zijn Franse vraag nog eens, liefst wat rustiger, wilt herhalen. Hij vraagt of ik hem iets te eten wil kopen en terwijl ik nee zeg breekt mijn hart…
De man daarentegen kijkt er niet van op, hij is immers de hele dag al door iedereen afgewezen.
Mijn trein komt het station binnengereden en ik stap op. Enkele minuten staan we stil en in mijn ooghoek zie ik de man weer. Een groepje alternatieve jonge gasten die op weg zijn naar Werchter staat met de man te praten, ze voorzien hem van een watervoorraad en zo lang als de trein nog in het station blijft staan zie ik ze praten…
Break my heart for what breaks Yours... of toch maar niet?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Waarom heb je hem eigenlijk niks te eten gekocht? Voel dit alsjeblieft zeker niet aan als een aanval, maar wel als een geïnteresseerde vraag waarom. Je lijkt me wel stil te staan bij de dingen die je doet, daarom wou ik je redenen weten... Ik geef trouwens ook niet altijd hoor.
BeantwoordenVerwijderenIk heb zelf het principe, vragen mensen om geld, dan geef ik niks. Ik kan niet controleren of ze met dat geld bier kopen en zichzelf in miserie storten. Maar als ze om eten vragen koop ik ze gerust voor een euro (het moet zelfs nog geen euro zijn) eten... Daar kun je, mijns insziens, weinig kwaad mee doen.
Ik heb verstaan dat je christelijk bent, of tenminste toch sterk in een God gelooft. Ik niet. Ik geloof niet in een God, maar ik geloof wel dat we als mens elkaar moeten helpen. Is er iets na de dood? Dat weet ik niet, en als er niks is, wil ik ook dat personen in moeilijkheden er hier het beste van kunnen maken.
Ergens geef ik ook toe dat dat een toegeving is aan mijn eigen egoïsme. Anderen helpen geeft me alleszins een goed, warm gevoel, een gevoel nuttig te zijn voor mensen die hulp nodig hebben. Anderen kunnen dat krijgen door voor hun kinderen te zorgen, maar ik kan dat slechts krijgen door voor anderen te zorgen...
Sorry, ik zie je reactie nu pas.
BeantwoordenVerwijderenIk heb hem niets te eten gekocht omdat ik mijn trein moest halen. Verder ben ik het wel met je eens dat je er weinig kwaad mee kan doen iemand iets te eten te kopen. Gewoon geld geven vind ikzelf ook niet zo'n goed idee.
Ik geloof inderdaad in God, de God van het Christendom. Ik geloof er dan ook in dat we onze medemens moeten helpen en daarom niet omdat dat een verplichting is vanuit godsdienst. Wel zal er altijd iets in mij hen ook iets willen meegeven over God, dit hoeft er niet vingerdik op te liggen maar ik ben er nu eenmaal van overuigd dat enkel God de leegte in onszelf kan opvullen(hoewel ik andere meningen hierover zeker ook respecteer en me in sommige zelf ook kan vinden).
bedankt voor je reactie.